/files/nws/i_0016/032113_TomB_Amsterdam.jpg

De krimpkaart als structuurvisie?

MAR_TomBergevoet_profielfoto.jpg
Tom Bergevoet 22 Mar '13

Tom Bergevoet en Maarten van Tuijl van .temp architecture vragen zich af of gemeenten kunnen en willen improviseren. Of houden zij vast aan hun vergezichten?

‘De discrepantie tussen deze leegstandskaarten en de vergezichten in de structuurvisies is groot. Interessant is te zien hoe gemeenten hiermee omgaan. Kunnen en willen zij improviseren of houden zij vast aan hun vergezichten?’

Op 1 juli 2008 werden gemeenten wettelijk verplicht om middels een structuurvisie op hoofdlijnen vast te leggen waar zij toekomstige ontwikkelingen toelaten. Ongeveer op hetzelfde moment begon de vastgoedcrisis.

Hielden aanvankelijk veel professionals uit de gemeentelijke wereld en de ontwikkelbranche vol dat deze crisis wel zou overwaaien, inmiddels is duidelijk dat deze crisis onze nieuwe werkelijkheid is. Een nieuwe werkelijkheid die vooral wordt geplaagd door structurele onzekerheid, zowel op het financieel-economische vlak als op het politiek-juridische. De gebiedsontwikkeling stagneert daardoor. Om de spaarzame kansen die zich nog voordoen te kunnen grijpen wordt van gemeenten eerder een groot improvisatievermogen verwacht dan een ambtelijk vastgesteld vergezicht. Zijn structuurvisies nog wel een geloofwaardig instrument in deze nieuwe tijd?

In 2010 maakten wij de eerste braakliggingskaart omdat we met eigen ogen wilden zien hoe het nu zat met braakliggende bouwgronden in Amsterdam: waren dit incidenten, zoals die collega’s uit de gemeentelijke wereld en ontwikkelbranche zeiden, of ging het hier om een structureel fenomeen? De kaart wees uit dat in de stad een oppervlak aan bouwgrond braak lag zo groot als IJburg II, één van de pijlers van de Amsterdamse structuurvisie-in-ontwikkeling. Vlak voordat deze structuurvisie werd vastgesteld pikte het Parool deze rekensom op en maakte daarmee het verband tussen beide ontwikkelingen duidelijk vo